درباره‌ی لیلا اسکندری

من لیلا اسکندری، نقاش ایرانی هستم.

روایت، شعر، فرم، طراحی و بیش از همه رنگ، نقشی ویژه در نقاشی‌های من دارند. خودِ عمل نقاشی جایگاهی محوری در کارم دارد. با کنار هم نشاندن رنگ‌های زنده و فرم‌های گوناگون، می‌کوشم در هر نقاشی حسی از هماهنگی و انسجام بیافرینم.

برای من نقاشی مانند شیرجه زدن در اقیانوس است. هرچه عمیق‌تر می‌روم، بیشتر کشف می‌کنم و با امکان‌های تازه و تجربه‌هایی ژرف‌تر روبه‌رو می‌شوم. این سفری پیوسته برای جست‌وجو و کشف است؛ سفری که در آن هر نقاشی می‌تواند پنجره‌ای به جهانی ناشناخته بگشاید.

کارم از اسطوره‌ها، شعر و روایت‌های عاشقانه الهام می‌گیرد؛ به‌ویژه از ادبیات کلاسیک فارسی و شاعرانی چون فردوسی و نظامی. آنچه در این روایت‌ها برایم جذاب است، شیوه‌ی پرداختنشان به عشق، تخیل و رابطه‌ی انسان با جهان پیرامون است. پیوند این داستان‌ها با زندگی خودم و شخصیت‌هایی که در جهان معاصر با آن‌ها روبه‌رو می‌شوم نیز مرا به بازخوانی و بازتفسیرشان ترغیب می‌کند.

در نقاشی‌هایم از فرم‌ها، رنگ‌ها و ترکیب‌بندی‌های فضایی نگارگری ایرانی و نیز از تاریخ هنر غرب الهام می‌گیرم. این تأثیرها را با پیکره‌ها و اشیایی درمی‌آمیزم که حجم و بُعد سه‌بعدی پررنگ‌تری دارند، تا پیوندی تازه میان زبان بصری هنر کلاسیک ایرانی و رویکرد معاصر خودم برقرار کنم.

در آثارم روایت‌ها و تصویرها را بازتفسیر و در بستری بصری تازه جای می‌دهم. در این فرایند، آن‌ها را به زبان بصری خودم برمی‌گردانم؛ زبانی که در آن رنگ، فرم و روایت کنار هم جهانی مستقل می‌سازند. این جهان از دل سنت و ادبیات سر برمی‌آورد، اما با تجربه‌ی زیسته و تخیل معاصر من صورتی تازه پیدا می‌کند.